ABARTILI DOĞAÇLAMA ve KAHRAMANIN YENİLGİSİ

 

Aldatıldın. Yalan ihbarların sunağına kurban edildin. Siyah bir el itti seni. Kör kalabalığın ayakları altında kaldın. Kirli gömleğini üzerinden sıyırır gibi bütün varlığını soydular hayatından. Adın, adresin, kimliğin, kişiliğin, hakların, hatıraların yok edildi. Ölü değildin ama hiç yaşamamış gibiydin artık. Sırtında yaşamak ağrısıyla, durmadan yükselen duvarlar arasına kapattılar çıldırtmak için. Gazetelerin üçüncü sayfalarında geçen cinnet haberlerini özenle derleyip sundular sana. Kim olsa dayanamazdı. Yenildin.

 Yaşın otuz dört. Yenilmekle yanılmak arasında tecrübe etmediğin tek bir acemilik kalmadı, bravo!

 Kalabalık sağırdı fakat sen her seferinde anlayacaklarını düşündün, yanıldın. Anlatmak için konuşmak yeter zannettin, yanıldın. Sustuğunda kırgınlığının fark edileceğini ümit ediyordun, yanıldın. Anlamak istedikleri ne ise onu anlayacaklardı, öyle oldu. Hevesle başladığın bir cümlenin sonunu getirmeden keseceklerdi sözünü, öyle oldu. Sessizliğin kırgınlığını anlatacak kadar iyi değildi. Susman işe yaramadı, kırıldığınla kaldın.

 “Aşk hesaba sığmaz, abartılı şekilde doğaçlama yapmak cesaret ister” demiştin.

Bir sen mi çok sevmiştin? Bak şimdi hastanenin girilmesi yasak bir odasının günde sadece iki defa aralanan jaluzi perdesinden izliyorsun onu. Küçücük bir boşluktan görüyorsun; serumların, cihazların, tüplerin arasında her şeyden habersiz yatıyor. Bu çok net, sebebi sensin! Onu saklayıp koruyamadın. Şimdi kendi sabrına tesbih dönmekten başka bir şeye yetmiyor ellerin.

Sahi bir tek sen mi çok sevmiştin? Sevmeseydin. Kendine kalsaydı felaketin. Elini sımsıkı tutup yürüdüğünde şehrin gri caddelerinden yeşillenen dağlara doğru kaçıyor gibi hissetmeseydin mesela. Gözlerine baktığında bütün kötüleri tek başıma alt edebilirim diyecek kadar kahramanlaşmasaydın. İsminle seslenmişse ne olmuş sanki. Ömrünün her yeri çiçeklenir zannetmenin ne anlamı vardı. Yüz yüze durmanız hiç bitmeyecek sandın. Güzelliğe dair inancın öyle büyüktü ki pek çok şeyi hiç bitmeyecek sandın. Hiç bitmeyecek sandığın ne varsa hiç bitmeyecek sandığın için hızlı tükendi. Beklediğin bu değildi, hazırlamamıştın kendini. Kalakaldın.

Kendine Fransız kalarak kendinden kurtulmayı planlıyordun ama tutmadı. Gözü dönmüş hoyratlığından emindin ama görmezden geldin. Mahvetmek senin tek hünerin, biliyordun. Belaya atlamak mı, büyük yeteneksin, farkındaydın. Kaybetmekte üstüne yok, inkâr etme boşa. Hataların o kadar kusursuz ki düzeltecek tarafı yok. Her düşüşün müthiş ustalık gerektirir, alkışlar sana. Ne de olsa işin bu senin, uçurumdan atlamak! Şimdi sen bir yana, o bir yana… Artık tedbirli ol, ağlarken iki kişilik ağla!

İşte perde kapandı yine. Al yeni bir yara! Bugün doğum günün… Artık otuz beş yaşındasın.