İKONİK MOLOTOF




Yazık çöpe gitmek üzere olan bir derece makul hayatının hiçbir yerinde kendine yer bulamamıştı. Zemininde renkleri artık solmuş, eski desenli muşambalar döşeli ucuz otel odasında tartmaya çalışırken olanları ve olan her şeyin gelip geçiciliğine ikna etmeye çalışırken kendini, yaşaması kolay anlatması zor, bulanmış düşüncelerin karmaşasında kafasının içi. Sessizlik her zaman berbattır. Bazen daha berbat gelir insana. 

O esnada bozuk musluktan ritme uygun şekilde damlalar düşüyordu. Basit bir damla sesi, nasıl büyür, genişler, derinleşir de gürültüye dönüşür bir süre sonra. Sessizlik en berbat olandı. 

Papatya ölmeli! Ama niçin?

Çok sevdiğim insanlar bir gün toplanıp en sevdiğim insanı gömdüler. Sonrasında hayatı çok anlayamadım. Üçüncü tekil şahısla başlayan bir öyküyü en olmadık yerinde birinci tekile dönüştürmem de bununla ilgili aslında. Burada ışık adına biçilecek pay sadece karanlıktır. 

Ayakkabılarını giydi, gömleğini geçirdi sırtına. Dışarısı mayıs, mevsim bahar, şenlikli bir nükleer bomba denemesi… Bütün yorgun insanlar böyle yapar çünkü. Çok işe yarayacakmış gibi… Bütün büyük kayıplar küçük inşalar gerektirir. 

Herkesin yaşamak yükü kendine ağır… Sen omuzlarında hiç dağ taşımamışsın, Küçüğüm. İnan zorlamaya gelmez hayat, kalıverir elinde. Bak bunca çiçek açmış, bunca kuşlar neşeli dallarda… Kedim öldüğünde ne çok ağladım, onu ben bilirim. 

O kadar eğlenceden sonra, evet o palyaçodan bahsediyorum, dışarıda lambaları bir yanıp bir sönen tabelanın ışıklandırması odaya yansıdıkça –ve bir yanıp bir sönerken odanın duvarlarında-, dolabın tam ortasından çatlamış boy aynasının karşısına oturup çok renkli kıvırcık peruğunu çekip çıkardığında başından, soytarı bedenini ikiye bölen aynanın çatlağında izlerken kendini, nasıl da gözyaşlarına boğuldu. Salak! Bir yanıp, bir sönerken… 

Sen ömründe hiç ölüme meyletmemişsin, Küçüğüm, inan bana. Bak şu kaosa: Kral öldü, yaşasın yeni kral… Bu sokaklar ne kadar uysal, tam oyun oyalanma yeri… 

“Tanıyorum tabi, tanımam mı. Baterist. Geçen bahar festivalinde üniversitede sahne almıştık beraber. Üç ay önce Ayvalık taraflarında, motor kazasında vefat etti.” 

Titreşimde kalan telefonumda hep donuk haberler. İş ilanı bildirimleri, fabrikada 12 saat mesai, kılçıksız… Nesimi’nin bile derisini yüzüp eline verdiler. Böyledir bu dünya… Sen çok yaşa! 

Kaybetmek, bir daha asla bulamayacağın bir şeyi kaybetmektir.

Uçağı kaçırdığına sevindim diyen kimsem olmadı hayatımda. 

Ya Seyyidi!






Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sorunlu S'ler

Resim
Saat günü tamamlayıp yüzünü karanlığa dönünce zaman, el ayak çekilmiş o büyük tenhalığın içinde olan hep aynı şeydir aslında. Şahidiyim defalarca kez. Gece kör ve vahşi bir hayvan gibi üzerime çullandığında, ağır ve korkak, donuk ve durgun, göğsümün üzerinde o tarifsiz, tuhaf, soğuk mengenede daralırken yaşamak, zoraki olan bir eylem gibi nefes alabilmek için bahaneler bulmak zorundayım, biliyorum. Nedir bu kadar kötücül olan? Uykusuzluğun hapları henüz icat edilmemiş gibi üstelik. Hayır, yalnızlık değil o çıkmaz sokağın adı. Ben bu boş şehri karış karış bilirim. Yalnızlık değil elleri boğazımda yutkunduğum acı. Hayır, hiçbir şey o kadar boş değil. Kendi içinde çelişkili, kan içen bütün bu karanlık, sanki bir kere daha gelecekmiş gibi dünyaya. Hakkı teslim edilmemiş bir devran bu; herkes kendince alacaklı. Hangi yönden geldiği belirsiz bir merminin kör hedefi olmaktır biraz da yaşamak. Arabaların, rüzgârların, çocukların, ışıkların, yorgun adımlı kadınların ve muhakkak ...
Devamı

ABARTILI DOĞAÇLAMA ve KAHRAMANIN YENİLGİSİ

Resim
  Aldatıldın. Yalan ihbarların sunağına kurban edildin. Siyah bir el itti seni. Kör kalabalığın ayakları altında kaldın. Kirli gömleğini üzerinden sıyırır gibi bütün varlığını soydular hayatından. Adın, adresin, kimliğin, kişiliğin, hakların, hatıraların yok edildi. Ölü değildin ama hiç yaşamamış gibiydin artık. Sırtında yaşamak ağrısıyla, durmadan yükselen duvarlar arasına kapattılar çıldırtmak için. Gazetelerin üçüncü sayfalarında geçen cinnet haberlerini özenle derleyip sundular sana. Kim olsa dayanamazdı. Yenildin.   Yaşın otuz dört. Yenilmekle yanılmak arasında tecrübe etmediğin tek bir acemilik kalmadı, bravo!   Kalabalık sağırdı fakat sen her seferinde anlayacaklarını düşündün, yanıldın. Anlatmak için konuşmak yeter zannettin, yanıldın. Sustuğunda kırgınlığının fark edileceğini ümit ediyordun, yanıldın. Anlamak istedikleri ne ise onu anlayacaklardı, öyle oldu. Hevesle başladığın bir cümlenin sonunu getirmeden keseceklerdi sözünü, öyle oldu. Sessizliğin kırgınlı...
Devamı