omermuminmunis

Yazık çöpe gitmek üzere olan bir derece makul hayatının hiçbir yerinde kendine yer bulamamıştı. Zemininde renkleri artık solmuş, eski desenli muşambalar döşeli ucuz otel odasında tartmaya çalışırken olanları ve olan her şeyin gelip geçiciliğine ikna etmeye çalışırken kendini, yaşaması kolay anlatması zor, bulanmış düşüncelerin karmaşasında kafasının içi. Sessizlik her zaman berbattır. Bazen daha berbat gelir insana.  O esnada bozuk musluktan ritme uygun şekilde damlalar düşüyordu. Basit bir damla sesi, nasıl büyür, genişler, derinleşir de gürültüye dönüşür bir süre sonra. Sessizlik en berbat olandı.  Papatya ölmeli! Ama niçin? Çok sevdiğim insanlar bir gün toplanıp en sevdiğim insanı gömdüler. Sonrasında hayatı çok anlayamadım. Üçüncü tekil şahısla başlayan bir öyküyü en olmadık yerinde birinci tekile dönüştürmem de bununla ilgili aslında. Burada ışık adına biçilecek pay sadece karanlıktır.  Ayakkabılarını giydi, gömleğini geçirdi sırtına. Dışarısı mayıs, mevsim bahar, şe...

Saat günü tamamlayıp yüzünü karanlığa dönünce zaman, el ayak çekilmiş o büyük tenhalığın içinde olan hep aynı şeydir aslında. Şahidiyim defalarca kez. Gece kör ve vahşi bir hayvan gibi üzerime çullandığında, ağır ve korkak, donuk ve durgun, göğsümün üzerinde o tarifsiz, tuhaf, soğuk mengenede daralırken yaşamak, zoraki olan bir eylem gibi nefes alabilmek için bahaneler bulmak zorundayım, biliyorum. Nedir bu kadar kötücül olan? Uykusuzluğun hapları henüz icat edilmemiş gibi üstelik. Hayır, yalnızlık değil o çıkmaz sokağın adı. Ben bu boş şehri karış karış bilirim. Yalnızlık değil elleri boğazımda yutkunduğum acı. Hayır, hiçbir şey o kadar boş değil. Kendi içinde çelişkili, kan içen bütün bu karanlık, sanki bir kere daha gelecekmiş gibi dünyaya. Hakkı teslim edilmemiş bir devran bu; herkes kendince alacaklı. Hangi yönden geldiği belirsiz bir merminin kör hedefi olmaktır biraz da yaşamak. Arabaların, rüzgârların, çocukların, ışıkların, yorgun adımlı kadınların ve muhakkak ...