omermuminmunis

  Peşine düştüğüm izler denize ulaşmadı Kelebek. Bataklık çocuğuyuz, yüzümüz gözümüz hep çamur içinde kaldı. Sırtımı duvara verdiğim an anla ki büyük belâların yıpranmışlığı var üzerimde. Açılmış kaşımdan milimetrik zig-zaglar çizerek çeneme doğru süzülen kan. Milimetrik duyguların insanıyız, gelmişine geçmişine saydırdığım yerinde. “Bi cigara versene!” Yirmi birinci saati alnından öpüyor; senin koynunda akrep, benim boynumda yelkovan. Yetişemediğimiz bir şeylerden bahsediyorlar durmadan. “Ateşin var mı?” “Bıkmıştım zaten yaşamaktan.” Kalabalığın bindiği bir tahterevalli dünya; ne çirkin oyunmuş bu böyle. Her şey kısmet; ömrüm kısa geldi planladığım ibadete. Bizi koyacak bir yer bulamadılar bizde. Yanlış şehirler üretti hayalimdeki cinayet. Mezar taşlarına öpücük konduruyorum şimdi ellerin niyetine. “Saat kaç?” “Gün doğmak üzere.”